Story: Ik ben geen familiemens

Ik ben geen familiemens. Het is niet zo dat ik ze liever niet wil zien, er is gewoon een gebrek aan tijd, en dat is mijn excuus. Er zitten te weinig uren in de dag om langs te gaan, op te bellen of een mailwisseling te doen. En dus doe ik het, net als vele anderen, maar gewoon niet. Want er is nog zoveel anders te doen, en dat heeft vreemd genoeg altijd prioriteit. Sterker nog, ik heb er altijd in geloofd dat ik alles in mijn eentje wel aankan.

Totdat daar een moment komt waarover je altijd hebt gezegd: ‘Dat zal ons niet overkomen.’ Hoe vaak ik in de telefoon ook schreeuwde dat het niet kon, dat het niet hoorde, dat ik dit niet wilde, de waarheid was anders. Mijn oom overleed. Daar op een stapelbed in een hostel ergens in New York, drong het na het verwoestende telefoontje sinds lange, lange tijd tot me door. De wereld hoor je niet alleen te bewandelen, dat doe je met de mensen om je heen die van je houden. En op dat moment had ik ze meer dan ooit nodig.

Ik een gebroken hart, zij een gebroken hart. Ik immens verdriet, zij immens verdriet. Het voelde alsof rush hour voor eventjes voorbij was en ik plotseling tijd had om stil te staan. Voor heel even. Dat was genoeg tijd om te beseffen dat ik naar ze toe wilde. Dat ik wilde praten, wilde knuffelen, mijn verdriet wilde delen.

Nu, een aantal dagen later, kijk ik nog veel terug op het moment dat ik de telefoon tegen me aandrukte nadat ik opgehangen had. Dat was het punt waarop ik besefte dat familie zoveel meer is dan enkel een groep mensen die aan de zijlijn staan. Zij zijn diegenen waarmee je de belangrijkste momenten in het leven deelt, en dat verdient meer aandacht dan we op dit moment geven.

En dus zeg ik tegen mezelf en tegen jullie: koester. Ren van hot naar her, werk je to do lijst af, doe leuke dingen en leef volop, maar vergeet niet om aan het eind van de dag om je heen te kijken en te realiseren dat je niet alles alleen hoeft te doen. Dat je niet alles in je eentje aan kunt. Daar is familie voor, en dat verdient zo nu en dan best wat liefde. Want stiekem, zijn we allemaal een familiemens.

Love, Bente (2)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *