Story: Hoogsensitiviteit, het is strontirritant

Godverdomme, dacht ik. Niet weer. Ik was na een lange dag net in alle rust een serie aan het kijken, toen ik een geluid hoorde. Zware stemmen afkomstig van de televisie zoemden als een vervelende mug om me heen. Fuck, dit kon ik nu echt niet hebben. Een tijd lang probeerde ik het te negeren, maar de geluiden die afkomstig waren van de zolder leken als een uit de kluiten gewassen fanfare op me af te komen. Nog even en ik gooide die rot televisie uit het raam.

Ik sloeg mijn laptop met een loeiharde klap dicht en stampte ermee naar beneden. Hier kon ik tenminste wél mijn favoriete serie bingewatchen zonder afgeleid te worden. Tien hele minuten ging het goed. Totdat ik ging letten op het ritmisch tikken van de voet van mijn moeder. Op en neer, op en neer. Tik, tik, tik, hoorde ik vervolgens in de hoek van de kamer. Het was mijn zus die een hele bijbel leek te typen op haar computer. Ergens op de bovenverdieping hoorde ik de zware stem van mijn vader, diep in gesprek met een collega aan de telefoon. Mijn serie? Daar had ik inmiddels geen oog meer voor.

“Aaaaaagh!” Met een oerkreet stond ik op, mijn laptop achterlatend en op de vlucht naar een plek waar het wel stil was. “Ik kan hier net eens rustig mijn serie kijken, stelletje debielen!” , schreeuwde ik erachteraan terwijl ik de tussendeur met en klap dichtsloeg. Mijn moeder en zus keken niet op of om. “Ach, onze uiting van leven maakt vast weer te veel geluid voor Bente,” hoorde ik mijn moeder nog zachtjes zeggen tegen mijn zus. “IK HOOR JE WEL, MAM!”

Ik ben hoogsensitief. Je kent het wel, het is de nieuwste trend op het gebied van de ‘aandoeningen’. Een begrip waarmee je dood wordt gegooid op het internet en dat inmiddels een punt van discussie is geworden. Is het een gekke kronkel in de hersenen of een doodnormale eigenschap die je maakt tot wie je bent? Persoonlijk ben ik voorstander van die laatste theorie, maar god wat was het hebben van deze eigenzinnige eigenschap een partij ingewikkeld.

Ingewikkeld, daar konden mijn ouders over meepraten. Blijkbaar was ik zelfs zo’n lastig schepsel dat er een boek ‘Help, mijn kind is hoogsensitief’ op de boekenplank moest komen. Hoewel er fantastische voordelen aan zitten – tijdens een etentje kan ik in details vertellen hoe het liefdesleven van de mensen aan de naaste tafel eruitziet, terwijl ik ook nog eens aandachtig naar het tafeltje luister aan de overzijde van het restaurant – is het namelijk strontirritant. En niet alleen voor mij, ook voor mijn omgeving.

Het zit dus zo, geluiden die niet thuishoren in mijn lijstje van ‘goedgekeurde versies’ veracht ik. Evenals bewegingen die ik niet natuurlijk vind en melodieën die als indringers mijn oren binnenkomen. Het onregelmatige getik op een toetsenbord, een ongecontroleerd bewegende voet, het blikken geluid van een te hard staande televisie dat overal doorheen galmt. En dat kan voor beide partijen in huis nogal als vervelend ervaren worden.

Gefrustreerd belde ik mijn vriend op. “Ze doen het alweer, mag ik alsjeblieft naar jou komen?” Het was een tijdje stil, en ik voelde dat mijn vriend aan de andere kant van de lijn een grote glimlach op zijn gezicht had. Hij was maar al te bekend met mijn ‘probleempje’. Voordat hij antwoord kon geven, ramde ik eroverheen. “Jezus, waarom adem jij zo zwaar. Weet je wat, laat maar!”  Met een hoogsensitief persoon is het altijd feest in huis.

Love, Bente (2)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *