Fiction on Friday: Mijn naam is Akilah – deel twee

“Couscous, drie zakken voor dertig Dirham!”
“Koop hier je paprika’s, eenentwtintig Dirham voor drie stuks!”
De koopmannen proberen over elkaar heen te schreeuwen op de markt in het dorp. Met de mand onder mijn arm loop ik mijn vaste rondje. Ik heb geluk, de producten die ik nodig heb zijn lager in prijs vandaag. Als ik alle kraampjes heb gehad, kijk ik naar de nog overgebleven muntstukken in mijn hand. vijftig Dirham. Zal ik? Nee, dat kan niet. Ik kijk van de kraampjes naar de muntstukken. Ach, wat zal het ook. Daar komt vader toch niet achter. Ik ren over het nog drukke marktplein. Kraampjes met gekleurde stoffen, kruiden en verse groenten flitsen aan me voorbij. Ja, daar is het. Voor me zie ik mijn lievelingskraampje. Op de houten planken is het een chaos aan bij elkaar geraapte papieren en oude boeken. Ik pak er een op en snuif aan het papier als de marktkoopman even niet kijkt. Heerlijk! Mijn vingers glijden over de ruggen van de boeken, op zoek naar dat exemplaar dat ik iedere dag opnieuw zag liggen.
“Zoek je deze soms?” De koopman houdt een groen in leer gebonden boek omhoog. “Ik zag je er iedere dag naar kijken. Hier, je mag hem hebben.”
Verbaasd kijk ik hem aan. “Maar …” Hij duwt het boek in mijn handen.
“Hier meissie. En nu snel weg, voordat iemand het ziet!”
“Dank, danku, dankuwel!” Ik knik nog een keer naar hem en stop het boek onder mijn doeken. Ik kan niet wachten om thuis te zijn.

Het is stil in huis, eindelijk. 01:13 uur, lees ik op de klok op mijn nachtkastje. Ik haal het boek onder mijn bed vandaan, net als iedere nacht de afgelopen drie weken. “De wetten der wiskunde,” staat er in bijna vergane gouden letters. Ik sla hem open en snuif de heerlijke geur van oude boeken op. De sommen in het boek zijn me makkelijk afgegaan. Tijdens het brengen van de thee naar mijn broers en vader, keek ik steeds vaker over hun schouders mee. Stiekem. Ik gniffelde dan iedere keer als ik ze zag zwoegen terwijl ik het antwoord allang wist. Als vrouwen niet geschoold mochten zijn, waarom was ik hier dan zo goed in? Ik denk terug aan de trip naar de markt gisteren, waar ik me op het laatste moment inschreef voor dezelfde wiskundetoets als mijn broers.

wordt vervolgd.

Love, Bente (2)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *