Fiction on Friday: Mijn naam is Akilah – deel drie

Waar normaal de kraampjes in een cirkel staan, is er nu plaats gemaakt voor een groot podium. Mijn broers zitten samen met tientallen andere jongeren achter de tafeltjes die achter elkaar op de verhoging zijn opgesteld. Samen met mijn vader zit ik in het publiek. Het hele dorp lijkt aanwezig te zijn, benieuwd wie de prijs gaat bemachtigen. Een stem klinkt uit de luidsprekers naast het podium. “Nog vijf minuten voor de wedstrijd start.”

Zenuwachtig kijk ik voor de vierde keer in een minuut op mijn horloge. Nog eventjes. Mijn vader kijkt met een gespannen gezicht naar het podium. Zou hij het merken als ik nu wegloop? Zou hij me tegenhouden? Ik kijk voor de laatste keer op mijn klok. Het is tijd. Met een ruk spring ik van mijn stoel af. Ik loop zelfverzekerd het podium op en neem plaats achter de laatste lege tafel. Als ik een blik werp op het publiek, zie ik dat ook de stoel van mijn vader leeg is. Met een gezicht zo rood als een tomaat stormt hij naar het podium. Een bel echoot over het drukke plein. “De wedstrijd is begonnen, stilte alstublieft,” klinkt er uit de luidspreker. Ik hoor nog net dat mijn vader weggestuurd wordt als ik mijn pen oppak. Ik kan dit.

“We hebben alle toetsen nagekeken,” roept een van de juryleden om boven het rumoer van het plein uit te komen. Mijn handen trillen, ik frunnik aan de rand van mijn hoofddoek. En hoewel er veel goede cijfers zijn gehaald, stak er één iemand met kop en schouders bovenuit. Het wordt stil. “Degene die de studiebeurs van 100.000 Dirham heeft gewonnen is…”
Mijn hart zit ergens in mijn keel. Ik zie dat mijn broers elkaars handen vasthouden.
“Akilah Mouhali!”

Mijn naam is Akilah. Intelligentie, betekent het. Mijn moeder koos hem voor mij. Een doodgewone naam hier in Marokko, die gedragen wordt door het allereerste geschoolde meisje in Marokko. En dat meisje, dat ben ik.

Love, Bente (2)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *