Story of a stranger: “Willem was mijn buurjongen”

Hij viel meteen op. Met zijn flinke snor op zijn vriendelijke gezicht trok hij mijn aandacht. Of ik even mee mocht lopen met hem? “Natuurlijk, ik ben altijd geïnteresseerd in mensen. Houd je schrijfblokje maar vast in de aanslag, ik ben nogal een prater.” En zo begonnen we aan onze wandeling van het Vondelpark naar het Rijksmuseum.

“Ik heb altijd al in De Jordaan gewoond. Daar is mijn leven begonnen, en ik ben er niet meer weg gegaan. Iedereen kent elkaar daar, en dat is wel zo gezellig. Het was dan ook wel even schrikken toen we gingen emigreren.

Ik keek op van mijn notitieboekje. “Waar bent u dan naartoe verhuisd?” “Gewoon, je weet wel. Een paar straten verderop.” Ik kon een lachje niet onderdrukken. “Je kunt wel lachen jij, maar voor mij was dat heel wat, hoor. Mijn familie en vrienden woonden allemaal op hetzelfde aantal vierkante meters. Het was raar om dan een paar straten verder te gaan wonen!”

We liepen inmiddels door de P.C. Hoofdstraat, en de man hield zijn hand op mijn schouder om aan te geven dat we even moesten stoppen. Terwijl hij in geuren en kleuren verder vertelde over zijn leven in De Jordaan, pakte hij bij de ingang van een parfumerie een flesje Hugo Boss op. Een deel van de inhoud sprayede hij over zijn handen. Hij stak ze naar me uit. “Nu kun je in ieder geval noteren dat ik naar Boss ruik!” Een bulderende lach volgde.

“Over mijn vrienden in De Jordaan gesproken, niet schrikken nu, maar Willem is mijn buurjongen geweest. Ik keek hem vragend aan. “Willem?” “Ja, je weet wel. Willem Holleeder. Hij woonde vlak bij mij, maar ik ging niet zoveel met hem om. We verschilden 7 jaar van elkaar. Dat is nogal wat.”

We kwamen inmiddels aan bij het Rijksmuseum, en we namen plaats op de rand van een grote fontein. Hij vertelde verder.

“Willem was vroeger een lieve jongen, weet je. Je zou het misschien niet verwachten, maar hij was net zoals ieder ander jochie. Beetje kattenkwaad uithalen, je kent het wel. Hij ging gewoon met de verkeerde mensen om, dat was het.”

“ En dom was ‘ie trouwens ook niet. Hij had een behoorlijk stel hersenen, hij gebruikte ze alleen op de verkeerde manier.” Wat ‘ie over de Heineken-ontvoering dacht? “Ach, dat was gewoon een beetje geromantiseerd. Hij was een soort Robin-Hood. Pikken van de rijken, geven aan de armen. Alleen pakte dat niet echt goed uit. Helemaal niet goed, eigenlijk.”

We kwamen aan het eind van ons gesprek, en ik haalde mijn telefoon uit mijn zak. “Bent u bekend met de term selfie, meneer?” Hij moest er lang over nadenken. “Ach ja, dat is wat al die meiden doen als ze op de fiets zijn, toch? Met die telefoon in de lucht!” Ik moest lachen. “Zullen we er een maken?” Hij vond het een top idee. Maar, dan moest ‘ie wel eerst zijn snor fatsoeneren, die moest namelijk wel goed op  de foto staan.

We namen afscheid. “En dat doen we wel op de manier zoals we dan in de Jordaan doen!”, zei die.  Hij gaf me drie kussen, en we vervolgde ieder onze eigen weg weer.

Zijn naam was Willem.

image

 

 

2 gedachtes over “Story of a stranger: “Willem was mijn buurjongen”

  1. Laura Oosting zegt:

    Wat een ontzettend leuk artikel. Ik praat heel vaak zo random met mensen, soms wel een half uur lang. Maakt mijn dag weer HELEMAAL goed, hoe slecht ie ook mocht wezen. Heel erg leuk geschreven, nu begint mijn donderdag alvast goed door jouw leuke ontmoeting 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *