Story: Ik zet er een punt achter.

Lieve volgers,

Toen ik mijn blog startte, was mijn eerste intentie om mijn schrijfsels met de rest van de wereld (a.k.a. familie) te delen. Toen ik merkte dat niet alleen mijn vriendenkring, maar ook andere mensen behoefte hadden aan mijn stukjes, werd mijn blog groter en groter. Als groot lezer duurde het niet lang voordat ook de boeken regelmatig op mijn blog verschenen. Ook deze artikelen werden steeds beter gelezen, en inmiddels ben ik heel blij dat ik mezelf een groot boekblogger mag noemen. Het was fantastisch, schrijven en lezen combineren. De ene keer een column over onzekerheden van jonge meiden, de andere keer een recensie van een tof boek dat ik gelezen had.

Lees verder

Story: Hoogsensitiviteit, het is strontirritant

Godverdomme, dacht ik. Niet weer. Ik was na een lange dag net in alle rust een serie aan het kijken, toen ik een geluid hoorde. Zware stemmen afkomstig van de televisie zoemden als een vervelende mug om me heen. Fuck, dit kon ik nu echt niet hebben. Een tijd lang probeerde ik het te negeren, maar de geluiden die afkomstig waren van de zolder leken als een uit de kluiten gewassen fanfare op me af te komen. Nog even en ik gooide die rot televisie uit het raam.
Lees verder

Story: Als we haar Eva noemen

Ik ben best diervriendelijk, al zeg ik het zelf. Ik aaide mijn konijn zo’n twee keer per dag en ben maar liefst anderhalf jaar vegetariër geweest, voordat ik zwichtte voor de frikadel en heel mijn vijfjarenplan in de soep liep. Vlees eet ik weinig, gewoon omdat de kaaskroketten zoveel beter smelten op je tong. Conclusie: ik doe het milieu en mijn geweten al jarenlang een plezier, totdat ik op jacht ging naar accessoires in de meubelwinkel.

Lees verder

Story: Ik ben geen familiemens

Ik ben geen familiemens. Het is niet zo dat ik ze liever niet wil zien, er is gewoon een gebrek aan tijd, en dat is mijn excuus. Er zitten te weinig uren in de dag om langs te gaan, op te bellen of een mailwisseling te doen. En dus doe ik het, net als vele anderen, maar gewoon niet. Want er is nog zoveel anders te doen, en dat heeft vreemd genoeg altijd prioriteit. Sterker nog, ik heb er altijd in geloofd dat ik alles in mijn eentje wel aankan.
Lees verder