Boekrecensie: Het geheugenboek – Lara Avery

Titel: Het geheugenboek

Auteur: Lara Avery

De Amerikaanse Lara Avery wilde rechten studeren, maar al snel ontdekte ze dat ze liever schreef. ‘Het geheugenboek’ is haar debuut.

“Wanneer je dit leest, vraag je je waarschijnlijk af wie je bent. Ik zal je drie tips geven.” Deze sterke eerste zin uit het boek schetst de situatie van hoofdpersonage Samantha goed. Ze lijdt aan de zeldzame ziekte Niemann-Pick, die langzaam alle herinneringen van haar steelt. Haar gedachten schrijft ze op in haar geheugenboek voor de toekomstige Samantha, zodat ze terug kan lezen wie ze was als ze het vergeet.

Om de geestelijke aftakeling van een zeventienjarig meisje te volgen, dien je wel een connectie te voelen met haar. Die miste ik. Dat kwam vooral door haar manier van spreken die niet helemaal klopte. Ooit een zeventienjarige de woorden ‘noch’, ‘heroïsch’, ‘psychedelische waan’ en ‘beduimeld’ horen gebruiken? Nee, ik ook niet. En als er dan vervolgens ‘lekker wijf’ en ‘dat klinkt enig’ uit dezelfde mond komen, ben je mij kwijt.

Niet alleen de connectie met het hoofdpersonage mist, ook Avery’s manier van schrijven is niet je van het. “Later vraag je je tegen Maddie hardop allerlei dingen over hem af tijdens de debattraining.” Die zin moest ik dus drie keer overlezen voordat ik hem überhaupt begreep.

“Je voelt dat hier haar aftakeling begint, en connectie of niet, die pijn voel je.”

Avery lijkt ook een gooi te doen naar het record langste zin formuleren.“Ik had tenminste mijn jurk aan (die er eigenlijk uitziet als een lang hemd) – hij droeg een hemd zonder mouwen met het opschrift ‘that good good’ (wie snapt wat ‘that good good’ betekent?), dat zijn gespierde Mr. Proper-armen toonde, en het leek alsof hij zijn schouderlange honingkleurige haar al een poosje niet meer geborsteld of geknipt had.”

Ja, dat dus. En wat is dat toch met dat honingkleurige haar dat ieder mannelijk karakter in een boek schijnt te hebben? Ik snap ‘m niet.

Hoewel ik niet zoveel voelde voor Samantha, was er een ommekeer vanaf bladzijde 110 van het boek. Ze vergat iets voor de allereerste keer: “Alles ging helemaal zoals het moest. En om een of andere reden daarna niet meer.” Je voelt dat hier haar aftakeling begint, en connectie of niet, die pijn voel je. Misschien omdat je weet dat het alleen maar erger gaat worden.

“Die zinnen had ik veel meer en veel eerder willen lezen.”

En dat wordt het. Vanaf het moment dat het met Samantha bergafwaarts gaat en ze zich steeds minder herinnert, worden de zinnen beter. Minder gemaakt, met meer gevoel erin. Het is alsof de auteur zich door het eerste gedeelte heen moest worstelen, om pas echt te starten met schrijven bij de laatste pagina’s.

“Ik ben blij dat ik zo hard heb gewerkt op school … Maar wat betekent het nu? Hoe zit het met de ruimte tussen de dingen die ik van mijn lijst heb gevinkt? Hoe zit het met het moment waarop de lijst moet worden weggegooid?” Die zinnen had ik veel meer en veel eerder willen lezen.

En dan, ergens aan het einde van het boek, wanneer je in het geheugenboek van Samantha laatste, lieve boodschappen van familie en vrienden aan haar leest, breekt je hart een beetje. Het gevoel dat je bij de eerste driehonderd pagina’s al zou moeten hebben, komt pas bij een van de laatste hoofdstukken. Dat maakt het boek beter, maar nog niet goed genoeg om het onvergetelijk te noemen. Ha, snap je ‘m?

Het boek is makkelijk te bestellen via Bol.com.

3 sterren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *