Amy Ewing: “Soms voelt schrijven als een wortelkanaalbehandeling”

Op 23 april 2017 vond de tweede editie van YALFest plaats, waarvoor ik onder meer Amy Ewing mocht interviewen. Tien minuten lang sprak ik met haar over schrijfrituelen, ontdekken wat je écht wilt en natuurlijk over The Jewel.

Vertel eens, hoe kwam je op het idee voor The Jewel?
“Ik was de film Taken aan het kijken, ken je die? Daarin zit een scene waarin mannen op een meisje kunnen bieden. Ik vroeg me af: wat als vrouwen op vrouwen zouden bieden. Waarom zouden ze op elkaar bieden? Met dit idee begon The Jewel.”

Hoe is de rest van het verhaal tot stand gekomen?
“Ik schreef eigenlijk richting de veiling zonder te bedenken wat het grotere geheel was. Ik vind het leuk om te zien hoe karakters zich steeds meer vormen. De openingszin van het boek is zelfs nooit veranderd. Die zin maakt het verhaal meteen spannend, vind ik. Het zet iets neer.”

Schrijf je chronologisch?
“Ik kan niet aan verschillende hoofdstukken tegelijk werken. Ik heb een vriend die dat wel doet, en ik vraag me contant af: hoe dan?! That’s insane! Ik kan het echt niet. Ik was ooit op een punt waar ik helemaal vastzat, en ik dacht: misschien moet ik dit hoofdstuk maar even over slaan. Meteen daarna dacht ik: nee, niet doen! Dit gaat je echt niet helpen. En dat is helemaal niet erg, want er is geen goede of foute manier om te schrijven. Je moet doen wat het beste voor jou werkt.”

In welk karakter herken je jezelf het meest?
“Ik denk Violet. Ik wilde een personage schrijven dat niet zo dapper was als de meeste personages in een young adult boek. Ik wilde dat ze zenuwachtig was, en een beetje naïef. Ik was ook heel verlegen vroeger, en ik zou ook niet dapper kunnen zijn tijdens zo’n veiling. Ik wilde iemand zien groeien. Toch denk ik dat Violet dapperder is dan ik. Ik zou niet weten wat ik in een situatie als zo’n veiling zou doen.”

      

Welk boek ben je op dit moment aan het lezen?
“The hate u give. Het is een heel erg goed en belangrijk boek. Eigenlijk had het al twee jaar geleden uit moeten komen.”

Heb je een bepaald ritueel tijdens het schrijven?
“Niet echt. Maar ik vergeet wel altijd te eten als ik schrijf. En ik drink veel meer koffie. Soms denk ik om half 5: wow is het al zo laat? Dan heb ik nog niets gegeten. Dat komt omdat ik datgene wat ik schrijf voor me zie als in een film. Zou ik het pauzeren, dan zou ik niet meer in het moment zitten. Mensen zeggen ook heel vaak dat ze het boek verfilmd zouden willen zien. Dank denk ik: voor mij is het al een film. Ik zie iedere scene zo voor me.”

Heb je altijd al schrijver willen worden?
“Nee, ik wilde eigenlijk actrice worden. Ik studeerde op New York University en ik was heel verlegen. Ik voelde me op het podium nooit mezelf en ik durfde geen auditie te doen. Ik heb wel altijd al geschreven, dat zou nu fan fiction genoemd worden. Later schreef ik een boek en zocht ik een agent, maar dit lukte niet. Daarna raapte ik mezelf op en schreef ik The Jewel. Dit is wat je hoort te doen. Want als je faalt en je probeert het opnieuw, en je faalt en je probeert het weer opnieuw, dan is dat het gene waar je echt niet zonder kunt.”

Heb je een gouden tip voor beginnende schrijvers?
“Het klinkt simpel: geef niet op. Het is heel belangrijk om af te maken wat je begint. Het geeft zoveel kracht als je dat doet. Een hoofdstuk is niet meteen perfect, maar je ziet niet waar je naartoe gaat als je niet doorschrijft. Soms voelt schrijven als een wortelkanaalbehandeling, soms gaat het vanzelf. Ik vind het nu ook makkelijker om mislukking te accepteren. Soms denk ik tijdens het schrijven: dit hoofdstuk wordt zo slecht. En dat is oké.”

Na die wijze woorden klonk de bel en mochten we door wisselen. Jammer, want ik had nog veel langer met Amy door kunnen praten over haar boek, hoe je in godsnaam kunt vergeten om te eten en de zin van het leven. Wie weet, later misschien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *